می خواهم با کلماتم
رمانی قد و قواره ات ببافم
بعد
آنقدر بخوانم و بخوانند
که چیزی به تنت نماند.
...
می خواهم با لب هام
نقطه نقطه بر تنت گل بنشانم
بعد
باغم را تماشا کنم
این باغ من است.
...
می خواهم با چشم هام
برای پیکرت لباس برازنده کنم
بعد
لباس ها را در بیاورم
از پیکری که خودم تراشیده ام.
...
می خواهم با دست هام
تنت را برسانم به خدا
بعد
دست به دامن خدا شوم.

وقتی بیداری
جوری نگاهت می کنم
تا وحشیانه به جانم بیفتی
و جای شیار پنجه هات
بر پوست تنم بماند.

وقتی خوابی
موهات را نفس می کشم
که خواب مرا ببینی؛
در آستانه ی شبی
که تنهایی و غربتم را
به دست های تو سپردم
عاشقانه
یا در انتهای شبی سرد و بارانی
که خیس به آغوشت پناه آوردم.

وقتی خوابی
دلم برات تنگ می شود
با هر نفس
خاطره هام را روی شانه ات
ورق می زنم
که خوابت گرم شود
جایت امن
و آرام بگیری
همچون پلنگی خسته.

امسال بهار
فهمیدم با تقدیر نمی شود درافتاد
و با نگاه تو نمی شود درافتاد
و با آمدنت نمی شود درافتاد
این که در آغوش تو
خوابت را می بینم
یعنی مدام در سرنوشتم راه می روی؟
امسال بهار
فهمیدم وقتی کنار هم راه می رویم
بارانی از
شکوفه های شکوه
بر سرمان می بارد.
امسال بهار
برگ معجزه را
از این عشق تغزلی
نشانت می دهم
گل من!
و برگ برنده را
از نگاهت می دزدم.
امسال بهار
هزاره ی عشقم را با تو
جشن می گیرم
و برای بودنت
می میرم.

دستانت را می خواهم
برای تنم
که دلتنگ نگاه توست
و لبهام
نمی داند چه رنگی ببوسد
که زیباتر جلوه کنی
شاید شرابی
که مست کند شبانه های ما را
شاید ارغوانی
که مرا یاد لبهات بیندازد
مدام
به تو فکر کنم
به بوسه هات
و مدام
در خوابت به سپیدی قو
شناور باشم آرام.

و من همیشه به لطف و کرم خداوند امیدوارم ...

همیشه احساس می کردم در حال رفتن است

در چشمانش همیشه بادبان هایی بود

آماده ی عزیمت

بر پلک های او

هواپیمایی در حرکت

برای اوج گرفتن.

در کیف دستی او – از نخستین روز پیوندمان-

پاسبورتی بود... بلیت هواپیمایی

و ویزاهایی برای ورود

به سرزمین هایی که هرگز ندیده بود.

زمانی از او پرسیدم

این همه کاغذ پاره ها را

چرا در کیف داری؟

گفت:

وعده ی دیداری دارم با رنگین کمان.

اولین و آخرین
بوسه ی عاشقانه را
از لب های تو گرفتم.
همه ی عمر به دیگران هدیه دادم
اولین هدیه ی خدا را
از چشم های تو گرفتم.
این لباسها
این کفش ها
این عطرهای رنگ وارنگ
این شال این کلاه
این ساعت شنی
این جغدهای قشنگ را
از تو گرفتم.
عشق را هزار بار دیده و شنیده ام
عشق را هزار بار خوانده و نوشته ام
اما نخستین بار
درس ها و دست های عشق را
از تو گرفتم.
لذت و شادی و خوشبختی
در واژه ها می رقصد
من این لحظه های ناب را
من آغوش و مستی شراب را
از تو گرفتم.
تبعید و غربت و تنهایی!
نمی دانستم جایم کجاست
چی بنویسم کجا بخوانم
رفیقی که مرا دریابد، کو؟
گل قشنگم!
رفیق بزرگوار من!
ماندن در خانه ی ادبیات را
از تو گرفتم.
درد و رنج زندگی
همه کاه بود
دلتنگی ات کوه
کوهی که بر خانه ام فرو نشست
من این زنده به گوری را
از تو گرفتم؟

کار عشق آنگاه تمام شود که عاشق، معشوق شود و ورق بگردد،
بی آن که از عشقِ عاشق چیزی بکاهد
یا در حسن معشوق چیزی بیفزاید...

عین القضات

عجب! یحیا معاذ رازی به سلطان اولیا بنوشت اینجا کسی بود که یک قطره بخار عشق به مذاق او چکانیدند، مست مست شد و از دست شد.
او جواب نوشت اینجا کسی هست که جمله بخار محبت نوش کرد،
و لب بر لب نهاد و خاموش کرد.

- عین القضات

دو ماهي بزرگ نبودند، با هم بودند. اكنون سرهايشان كنار هم بود و دم‌هايشان از هم جدا. دور بودند، ناگهان جنبيدند و رو به بالا رفتند و ميان راه چرخيدند و دوباره سرازير شدند و باز كنار هم ماندند. انگار مي‌خواستند يكديگر را ببوسند، اما باز با هم از هم جدا شدند و لوليدند و رفتند و آمدند...

دو ماهي شايد از بس با هم بودند، همسان بودند؛ يا شايد چون همسان بودند، همدم بودند. گردش هماهنگ از همدمي بود، يا همدمي از گردش هماهنگ زاده بود؟ يا شايد همزاد بودند. آيا ماهي همزادي دارد؟...

به زودی برف وسط حیاط تلنبار شد به بلندی دیوار ها.نفت و زغال نایاب شد. به سه برابر قیمت هم پیدا نشد.دده ی یاشار همیشه بیکار بود . ننه اش برای کار کردن و رختشویی به خانه های دیگر هم می رفت. گاهی خبر های باور نکردنی می آورد.مثلا می گفت دیشب خانواده ی فقیری از سرما خشک شده اند . یک روز صبح هم گریه کنان آمد و به زن بابا گفت:بچه ام زیر کرسی خشک شده و مرده ...

یاشار خیلی پژمرده شد. فکر مرگ خواهر کوچکش او را دیوانه می کرد.پیش الدوز گریه کرد و گفت :کم مانده بود من هم از سرما خشک بشوم.آخر زیر کرسی ما اغلب خالیست.سرد است. زغال ندارد.

الدوز اشک های او را پاک کرد و گفت:گریه نکن یاشار.اگر نه من هم گریه ام می گیرد.

یاشار گریه اش را برید و گفت : دده ام به ننه ام می گفت که تو این خراب شده کسی نیست بگوید چرا فلانی ها زغال نداشته باشند؟

الدوز گفت:دده ات کار می کند؟

یاشار گفت :نه همه اش مینشیند توی خانه و فکر می کند .گاهی هم می رود برف روبی.

الدوز گفت : چرا نمیرود کار پیدا کند؟

یاشار گفت:می گوید کار نیست

الدوز گفت: چرا کار نیست؟

یاشار چیزی نگفت...

چنان انگشتان بر بازویش میسراندم که، اگر بخواهد، بیانگارد که بی هیچ قصدی بر بازویش میسرند و، اگر بخواهد، بداند که من قصد دارم؛ و اگر میتوانست بی هیجان بیاندیشد میدانست که دودلم. و کم کم دل میافتم. و او پایداری نکرد و آهسته به پایم پازد. و من به یاد ندارم که روی پرده چه بود، چه گذشت...

بازنده منم
که در را باز می گذارم
شاید که بازگردی
دزد هم که بیاید
چیز مهمی برای بردن نمی یابد
مهم من بودم
که تو بردی...!

به هر حال دوستان خوبم شب یلدا مبارک

که حتی تک تک خنده هاتم گریه داره ....

جوانه زده

نهالی که کاشتی

روز جدائی مان!

...

خاطرات مانند جسدي است که سگ خانگي بليسدش. در حالي که تنها در آپارتمان مانده ساعت ها از وحشت و گرسنگي زوزه مي کشد و اطراف صاحب کشته شده خود مي چرخد، ولي بالاخره گرسنگي او را به سمت خيانت سوق مي دهد و صاحبش را مي خورد. در ابتدا با احتیاط...
- استالين خوب، ويکتور ارافيف

و این منم
صورت مسئله ای بغرنج
که زود پاکش کردی.
می توانستی به سادگی به مهر
مثل همیشه
در آغوشت مرا حل کنی
عاشقانه دلپذیر و پاک
مثل باران بر خاک.
حالا از این مسئله
تنها همین صورت برجاست
با چشم هایی که تا ابد
خاطرات تو را می ریزد و
خوشبختی تو را
می نوشد.

اینگونه خاطرات تو مرا...

امروز دیگه بارون نمیاد اما من حسابی مریض شدم...